غصه نخور گلم، عشق که بی تاوان نمیشه! فراق تاوان عشقه، فکر نکن اگه دلت هوایی شد دیگه همه چی حله، عاشقی یه اقیانوس عمیقه که طوفان دلتنگی یه لحظه آرومش نمی ذاره .

غصه نخور نور چشمام، ایندفه نشد، اما معشوق ما کریمه، من مطمئنم که اون از ما عاشق تره، اون از ما منتظرتره، مگه نشنیدی که : اگه مجنون دل شوریده ایی داشت / دل لیلی از او شوریده تر بی .

غصه نخور گلم، غصه نخور، آخرش ما ام میریم، آخرش ما ام میریم و شیش گوشه ی اربابو می بینیم، آخرش ما ام ...

غصه نخور گلم ، تورو به حرمت اشکامون قسم غصه نخور.

می دونی، دیشب یاد دلتنگیای حضرت زینب (س) افتاده بودم، یاد غصه هاش، یاد تنهاییاش، یاد پرپر شدن عزیزاش جلوی چشمش. آخ که چقدر غریبی سخته، چقدر همه غریبیم، چقدر ...

اما غصه نخور فدای چشمات، درسته که ما اینجاایم اما یکی همیشه، هر جایی که باشیم، دلش برامون تنگ میشه و  هوامونا داره .

غصه نخور گلم، غصه نخور ...

به نام خدایی که هنوز دوستش دارم

اگر ایمان بیاوریم که هر کس به اندازه ی عمر رویا هایش زنده است

اگر باور کنیم که ارزش زندگی هر کس به عمق رویا هایش وابسته است

اگر بدانیم که زندگی یعنی آرزوهایی برای آرزو کردن و یقین داشته باشیم که آنچه با ارزش است رفتن است، نه رسیدن!

آنگاه آرامش همسایه ی دیوار به دیوار ماست، آرزوها ها، کم یا زیاد، مهم نیست، آنچه با اهمیت می شود آرزو داشتن است و جسارت دویدن و بی تابی برای رسیدن به یک رویا.

زندگی هیچ چیز به ما نمی دهد این ماایم که باید به دنبال آرزوهامان برویم، برخی همه چیز دارند، چیز هایی که اصلا آرزوی آنها را نداشته اند، اما آنها مالک داشته هایشان نیستند، آنها تنها نگهبان بی جیره و مواجب داشته های خودشانند، زندگی بدون رویا خالیست خیلی خالی.

غم من غم سختی های دنیا و دنیایی ها نیست ، غم بودن یا نبودن هم نیست ، حتی غم تو را داشتن یا نداشتن هم نیست که می دانم تو از منی و من از تو ، که می دانم وجود تو همه ی من است و این منم ، تنها سایه روشن خوبی ها و صفای آسمانیت ، اگر لیاقت داشته باشم.

خدایا ، من از خودم گذشتم ، مثل علی ، ولی برای انسانیت فریاد زدم ، مثل حسین ، من که دیگر آنجا نبودم ، بودم ؟! اما هرچه کردم نتوانستم طاقت بیاورم ! ظلم یک حقیقت انکار ناپذیر شده ، حقیقتی که سالهاست چون یک دور باطل تکرار می شود ، و همه به آن خو کرده اند ، خدایا .. خدایا .. مگر همیشه دعا نمی کردم که به من چشمان حق بین و شجاعت پیروی از حق و جسارت فریاد زدنش را عطا کنی ، پس این تردید لعنتی چیست ؟

خدایا مگر وقتی کوفیان در حق علی و حسن و حسین نامردمی کردند آنها سر سوزنی رنجیدند ؟ بخدا که نرنجیدند ، چون با تو معامله کرده بودند نه با آن آدمک ها ، مگر همیشه نمی خواستم که مرا هدایت کنی در راهی که آنها رفته اند ، پس این شک چیست که به جانم افتاده ؟

خدایا دستم را بگیر .. دستم را بگیر و هدایتم کن .

خدایا من را با خود ببر ، ببر آنجایی که باید بروم ، تا آن کاری را بکنم که باید بکنم ، نه آن کاری که مورد رضای نفس پرستان است ، و آن چیزی را بگویم که باید بگویم .. نه آن حرفی که خوشایند دنیا خواهان است .

خدایا نمی خواهم مثل هزاران و ملیون ها و ملیارد ها آدمی که آمده اند و رفته اند و باز هم می آیند و می روند کور باشم ، می خواهم بدانم ، و چقدر زجر بزرگیست این دانستن.

خدایا دلم تاب این غصه ها را ندارد ، دلم دارد می ترکد ، این درد ها را برایم لذت کن ، این زجر ها را برایم حلاوت کن ، خدایا آنقدر دلم را بزرگ کن تا بتوانم روزی ذره ایی فقط ذره ایی از محنت هایی که مهدی از جاهلان آخر الزمان می کشد را درگوشه ی دلم جای دهم.

کاش بدانیم که این ناگزیر برای ماست ، برای هر که می آید ، آن لحظه که به سکوت تن دهی تو را با خود به هر جا که بخواهد می برد ، به آنجا ها که وقتی از پس روزها و ماه ها و سالهای عمر ، همه رفتند و تنها ماندی تازه به خودت بیایی که تو یک عمر تنها بودی ، درست از همان لحظه که ترسیدی.

نگاهم می کنی ، آنچنان عمیق که احساس می کنم تا نا شناخته های درونم نفوذ می کنی و رد پایت بر جای می ماند .

دستانم را در دستانت می فشاری ، آنقدر که استخوان هایم در گرمای دستانت ذوب می شود ،

و نجواکنان می گویم ، می خواهمت برای همیشه ، همیشه ... و می پرسم ، می مانی ؟

به یاد نمی آورم کی و چگونه در من تابیدی که اینچنین از تو سرشارم .

آرام می گویی ، " می مانم " و قلبم می لرزد از تمام آنچه روی خواهد داد و از تمام نادانسته هایم ...

نگرانی را در چهره ام می خوانی و می گویی ، " فردا آنقدر زیبا خواهد بود که باور نخواهی کرد واقعی است "

یکبار دیگر از تو سرشار می شم و آرام می گیرم ، آرامتر از همیشه .

داریوش مهرجویی توی یکی از سکانسای فیلم سنتوری خیلی ظریف و هنرمندانه علت همه ی بدبختی ها و شکست های شخصیت اصلی فیلمش را نشون می ده ، آخوند ، اما اینجا خود آخوند مطرح نیست این تفکر آخوندیه که از علی سنتوری شخصی ترین داراییش که یه زندگی عاشقانه است رو می گیره ، اصلا مهم نیست که علی سنتوری از نظر اجتماعی یا اخلاقی چه شخصیتی داره ، اونچه که برای ما مهمه اینه که اون به عنوان یک فرد حق داره خوشبخت باشه و خوشبخت زندگی کنه ، وقتی حاج آقا برای خوندن خطبه ی عقد سنتوری و همسرش وارد فیلم می شه خیلی ناشیانه دستش رو بروی ساز می رقصونه و هنگامیکه می خواد خطبه رو بخونه بر خلاف عرف می ره و درست بین عروس و داماد می شینه کاری که در معمول تنها موقع خوندن خطبه ی طلاق انجام میشه ، و این زوج در نهایت از هم جدا می شن !

علی سنتوری نمی تونه برای کاستش مجوز بگیره ، اجازه ی کنسرت بهش نمی دن و اونقدر از طرف فکر آخوندی حاکم بر جامعه مورد فشار قرار می گیره که مجبور می شه توی هر مجلسی بره و برای هر ننه قمری بزنه و ...

۱. این تفکر رو همه در ابتدا پذیرفتن چون قرار بوده برای کمک به مردم اینجا باشه ، درست مثل همون حاج آقای عاقد!

۲ . و جالب اینجاست، آدمای صاحب این فکر واقعا نظر خودشون رو اعمال نمی کنن، مصلحت جایگاه و شان شون ملاک اعمال نظر اونهاست ، درست مثل همون انگشتای حاج آقا که در خفا ناشیانه سنتور می نوازه و در آشکار حرام است حرام!

۳ . و در نهایت فکری که اومده تا نجات دهنده باشه تنها تباه می کنه ، مثل حاج آقایی که نا خواسته بین عروس و داماد می شینه!

خیلیا دوست دارن ما رو کمک کنن اما وقتش که می رسه با طرز فکرشون تنها جلوی خوشبختی ما رو می گیرن و اینجا ما ام مثل علی سنتوری محکوم به شکستیم ...!    اگه برای نجات خودمون نجنگیم .

یا علی

وقتی نیستی انگار نگاه ها خالیست ، اینجا نگاه ها فاصله های خالی را می سازند ، وقتی نیستی انگار لبهایم مرده باشند ، لبها تنها سکوتِ اسمت را زمزمه می کنند ، م .. ر .. نه هیچ صدایی نیست ، وقتی نیستی انگار نفس گلایه است ، می سوزدم چون آتش در این سینه ی تنگ ، نیستی ، نیستی و دستهایم بهانه می گیرند بهانه ی دستهایت ، بهانه ی گونه هایت ، بهانه ی تو .

شب ، مهتابی ، ابری ، وقتی نیستی انگار شب ، شب نیست ، مهتاب نیست ، همه چیز تنها یک حجم تاریک دلتنگیست ، واین شروع قصه ی ماست ، قصه ی یک تنهایی دور ...

و چقدر خوب است که هر شروع را پایانیست.

طبقه بندی: شب نوشته ها،